Pokazano 9 rekordów

Hasło wzorcowe
nauka

Hartman Stanisław

  • Osoba
  • 1914-1992

Matematyk, absolwent Uniwersytetu Warszawskiego. Kierownik katedry Algebery na Uniwersytecie Wrocławskim. Twórca wrocławskiej szkoły analizy harmonicznej.

We wrześniu 1945 r. przyjechał do Wrocławia, pracował jako starszy asystent na Uniwersytecie i Politechnice Wrocławskiej.
W 1947 uzyskał tytuł doktora, 4 lata później habilitację.
W 1954 roku nadano mu tytuł profesora nadzwyczajnego a w 1961 r. - profesora zwyczajnego. W 1968 r. za wsparcie protestów marcowych był wyrzucony z Uniwersytetu.
Znalazł zatrudnienie w Instytucie Matematyki PAN gdzie pracował do 1980 roku.
1981-1984 kierownik Zakładu Analizy Funkcjonalnej w Instytucie matematycznym Uniwersytetu Wrocławskiego.

Prócz kariery naukowej był zaangażowany w działalność społeczną i opozycyjną. W latach 1976-1980 był współpracownikiem Komitetu Obrony Robotników. W 1978 r. współorganizował Towarzystwo Kursów Naukowych. W 1990 był jednym z założycieli Ruchu Obywatelskiego Akcji Demokratycznej.

Ojciec Jana Hartmana (ur. 18.03.1967) i Hanny Bartoszewicz.

Kisza Adolf

  • Osoba
  • 1934-2015

Urodzony 8 sierpnia 1934 r. w Zamarskach, zmarł 27 marca 2015 r.
Elektrochemik, zastępca dyrektora Instytutu Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego w latach 1974-1981. Kierownik Zespołu Elektrochemii i Termodynamiki Stopionych Soli, kierownik Zakładu Dydaktycznego Chemii Fizycznej.
Wieloletni pracownik naukowy Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 1956-1960 asystent, 1960 - 1963 starszy asystent, 1963-1968 adiunkt, 1968, docent.
Tytuł doktorski otrzymał w 1963 r., habilitację za pracę "Szereg SEM chlorków metali w stopionym chlorowodorku dwumetyloaminy." otrzymał w 1968 r. Profesorem został w 1974 r.

Jeżowska-Trzebiatowska Bogusława

  • Polska
  • Osoba
  • 19 listopada 1908 - 16 grudnia 1991

Profesor doktor habilitowany nauk chemicznych (1954) Specjalizująca się w fizykochemii strukturalnej, spektroskopii, magnetochemii, chemii jądrowej i radiacyjnej. Twórczyni wrocławskiej Szkoły Chemii Koordynacyjnej.
Członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk, Doktor honoris causa Politechniki Wrocławskiej (1978), Uniwersytetu im. M. Łomonosowa w Moskwie (1979) oraz Uniwersytetu Wrocławskiego (1980), wykładowca na Politechnice Lwowskiej, Politechnice Wrocławskiej oraz na Uniwersytecie Wrocławskim, dziekan Wydziału Matematyczno-Fizyczno-Chemicznego Uniwersytetu Wrocławskiego (1958–1962), dyrektor Instytutu Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego (1969–1979).
W latach 1978-1991 dyrektorka wrocławskiego oddziału PAN.

W trakcie drugiej wojny światowej działała w Armii Krajowej (pseudonim "Ren"), za co otrzymała w 1944 r. Krzyż Zasług z Mieczami. W trakcie wojny wraz z mężem ukrywała dr. Emila Tasznera za co w 1991 r. otrzymała tytuł Sprawiedliwej wśród Narodów Świata.

Klimowicz Mieczysław

  • Osoba
  • 1919-2008

historyk literatury, profesor UWr. W latach 1972-1976 poseł na Sejm PRL, w latach 1987-1990 rektor Uniwersytetu Wrocławskiego, przeforsował usunięcie imienia Bolesława Bieruta z nazwy uniwersytetu.

Baranowski Tadeusz

  • Osoba
  • 1910-1993

biochemik, członek przybyłej do Wrocławia 09-05-1945 r. Grupy Naukowo-Kulturalnej pod kierownictwem prof. Stanisława Kulczyńskiego; współorganizator Wydziału Lekarskiego na Uniwersytecie Wrocławskim, a następnie wieloletni kierownik Katedry Chemii Fizjologicznej Akademii Medycznej we Wrocławiu; w latach 1965-1968 rektor Akademii Medycznej we Wrocławiu.

Jan Miodek

  • Osoba
  • 7 VI 1946 - dziś

Językoznawca, profesor i dyrektor Instytutu Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego, członek Komitetu Językoznawstwa Polskiej Akademii Nauk i Rady Języka Polskiego.

W latach 1987 - 2007 prowadził w TVP program "Ojczyzna polszczyzna" . W 1989 r. został dyrektorem Instytutu Filologii Uniwersytetu Wrocławskiego

Jahn Alfred

  • Osoba
  • 1915 - 1999

Alfred Jahn ur. we Lwowie 22 Kwietnia 1915 r. W 1933 r. rozpoczął studia geograficzne na Uniwersytecie Jana Kazimierza, które ukończył w 1937 r. Kontyuował naukę i w 1939 r. za pracę doktorską będącą wynikiem pierwszej eksedycji naukowej polskich naukowców na Grenlandię "Badania nad strukturą i temperaturą gleb w Zachodniej Grenlandii". W 1949 r. habilituyje się w Poznaniu i przenosi do Wrocławia gdzie zaczyna pracę na Uniwersytecie gdzie pracował jako kierownik zakładu geografii fizycznej a później geomorfologii na Uniwersytecie.

W latach 1962 - 1968 Rektor Uniwersytetu, przez stanięcie po stronie protestujących w marcu '68 przed ukończeniem kadencji stracił stanowisko.

Od 1971 r. członek korespondent po 1983 r. rzeczywisty członek Polskiej Akademii Nauku.

1971 - 1975 prezes Polskiego Towarzystwa Geograficznygo, inicjator powrotu i ekspozycji Panoramy Racławickiej we Wrocławiu, działał na rzecz ratowania cmentarza Łyczakowskiego.

Zmarł 1 kwietnia 1999r.

Zakład Elektronicznej Techniki Obliczeniowej

  • Polska
  • Corporate body
  • 1964-01-22

Jedno z najstarszych przedsiębiorstw Informatycznych w Polsce. Powołane do życia w ramach "sieci" na podstawie uchwały nr 18/64 w sprawie rozwoju elektronicznej techniki obliczeniowej. Stworzyło podwaliny pod jedne z pierwszych komercyjnych przedsiębiorstw korzystających z najnowocześniejszej technologii informatycznych. Do 1980 roku składało się na nią ponad 50 jednostek rozsianych po całym kraju. Wrocławski oddział był pierwszy, a powstał 1 grudnia 1964 roku. Od 1 stycznia 1971 roku wszystkie jednostki były podległe Krajowemu Biuro Informatyki.

Mordarski Marian

  • Polska
  • Osoba
  • ur. 1927-11-10 w Nowym Sączu (woj. małopolskie) zm. 2003-02-04 we Wrocławiu

Mikrobiolog, żołnierz, urodził się w 1927 roku w Nowym Sączu, ukończył szkołę podstawową w czasie II wojny światowej. W 1944 roku dołączył do polskiej partyzantki za pośrednictwem Józefa Stadnickiego. W szeregach Armii Krajowej funkcjonował pod pseudonimem "Orzeł". Po wkroczeniu wojsk sowieckich próbował ujawnić się i złożyć broń, ale działania NKWD skutecznie mu w tym przeszkodziły, namawiając go do współpracy. W oddziale zajmował się akcjami bojowymi, dywersją, a także wykonywaniem wyroków sądowych. Następnie służył pod dowództwem Józefa Kurasia "Ognia", sam przyjmując kryptonimy najpierw "Ojca", a później "Śmiga". W oddziale tym działał aż do śmierci dowódcy w 1947 roku. Po wyjściu z ukrycia próbował na nowo ułożyć sobie życie, w czym znacznie przeszkadzały mu działania Urzędu Bezpieczeństwa. Jego życiowym szczęściem okazało się trafienie na profesora Ludwika Hirszfelda, który ówcześnie już będąc gwiazdą światowego formatu w dziedzinie immunologii wziął go na swojego asystenta. Po ukończeniu studiów pracował do 1957 roku w Instytucie Immunologii i Terapii Doświadczalnej PAN. Tytuł profesora uzyskał w 1970 roku, a następnie kierował Instytutem Immunologii i Terapii Doświadczalnej im. L. Hirszfelda najpierw w latach 1981-85 jako wicedyrektor, a potem już jako dyrektor do 1999 roku. W 1991 został także zaproszony do panteonu PAN. Za swoje zasługi w dziedzinie nauki i walki o niepodległość został nagrodzony odznaczeniami państwowymi, Krzyżem Armii Krajowej w 1995 roku i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski również w 1995 r.