Student prawa na Uniwersytecie Wrocławskim w latach 80. Aktywny działacz NZS, organizator kolportażu wydawnictw drugiego obiegu, kurier Warszawa-Kraków. Członek redakcji podziemnego pisma „CDN”. Dokumentował strajk studencki na UWr w 1988 roku. Po studiach działał w NSZZ „Solidarność” na Śląsku, następnie pracował w policji, dziennikarstwie lokalnym i administracji.

Ur. 17 II 1944 w Akmolińsku (obecnie Nur-Sułtan w Kazachstanie). Absolwent Uniwersytetu Łódzkiego, Wydz. Matematyki, Fizyki i Chemii (1966), doktorat (1970), habilitacja (1979), prof. (2007).

1970–1980 w ZNP.

Od 1967 pracownik naukowy Instytutu Fizyki Teoretycznej Uniwersytetu Wrocławskiego (1998–2005 wicedyr., od 2005 kierownik Zakładu Teorii Cząstek Elementarnych).

W III 1968 uczestnik strajków studenckich we Wrocławiu. 1976–1980 kolporter niezależnych pism, m.in. „Biuletyn Informacyjny” KOR/KSS KOR.

Od IX 1980 w „S”; od 8 IX członek Komitetu Założycielskiego na UWr., od I 1981 przew. KZ; w VI 1981 delegat na I WZD Regionu Dolny Śląsk.

13–15 XII 1981 przew. KS podczas strajku na UWr. 16–28 XII w ukryciu. 6 I 1982 internowany, przetrzymywany w AŚ we Wrocławiu, w Ośrodku Odosobnienia w Nysie (redaktor z Lotharem Herbstem i Cezarym Łagiewskim pisma dla internowanych „PAPuga TASSmańska”) i Strzelcach Opolskich (redaktor z L. Herbstem i C. Łagiewskim pisma dla internowanych „PAPużka TASSmańska”), 25 II aresztowany i przewieziony do AŚ we Wrocławiu, 11 VI zwolniony ze wzgl. na stan zdrowia. W 1982 wielokrotnie zatrzymywany. 5 XI 1982 ponownie internowany, przetrzymywany w Ośrodku Odosobnienia w Strzelinie, 15 XII zwolniony. 19 XI 1982 Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia wyłączył postępowanie do odrębnego rozpoznania ze wzgl. na stan zdrowia, 28 VII 1983 postępowanie umorzono na mocy amnestii. 1982–1989 członek Ogólnopolskiej Sekcji Nauki „S”. 1982–1989 kolporter podziemnych pism, m.in. „Z Dnia na Dzień”, „Solidarność Walcząca”, „Biuletyn Dolnośląski”, „Z Rąk do Rąk”. 1983–1989 współzałożyciel, redaktor i autor podziemnego pisma „Z Rąk do Rąk”, 1983–1988 współpracownik redakcji, autor w piśmie „Obecność”, 1984–1987 redaktor i autor w piśmie „Walka”, 1987–1989 autor w piśmie „Region”. 6–7 V 1988 doradca NZS UWr. podczas strajku.

1989–1991 przew. KZ, w III 1990 delegat na II WZD Regionu Dolny Śląsk, III – X 1990 rzecznik prasowy ZR; X 1990 – 1991 kierownik Działu Zagranicznego. Od 1990 członek SDP. 1990–1993 w krajowym prezydium ROAD/UD, 1991–1997 poseł RP z list UD/UW, 1994–2005 w Radzie Krajowej UW, w 2005 w PD. 1997–2001 sędzia Trybunału Stanu. 2002–2010 pełnomocnik prezydenta Wrocławia ds. nauki, od 2000 przew. Stowarzyszenia Absolwentów UWr.; od 2002 w Zarządzie Niemiecko-Polskiego Stowarzyszenia Przyjaciół UWr.

Autor ok. 80 publikacji naukowych z dziedziny teorii cząstek elementarnych, współredaktor monografii Wrocławskie środowisko akademickie. Twórcy i uczniowie 1945–2005 (2007) oraz ok. 300 pozycji publicystycznych m.in. w „Gazecie Wyborczej”, „Rzeczpospolitej”.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2009), Krzyżem Wolności i Solidarności (2015), Medalem KEN (1997).

26 XI 1970 – 13 XII 1989 rozpracowywany przez Wydz. III/WOKPP KW MO/WUSW we Wrocławiu w ramach SO krypt. Katedra; 19 XI 1981 – 21 X 1983 przez Wydz. III-1 KW MO/WUSW w ramach SOR krypt. Ława; 8 II 1984 – 8 V 1986 przez Wydz. III-1 WUSW w ramach SOS krypt. Giaur; 22 V 1986 – 21 XI 1989 przez Wydz. III-1/WOKPP w ramach KE krypt. Janczar.

Absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego, Wydz. Filologicznego (1994). 1986–1991 działacz NZS, współpracownik i kolporter podziemnych pism NZS UWr „Komunikat” i „Akces”, a także ulotek i książek. 1988–1991 członek Zarządu Uniwersyteckiego NZS, 1989–1991 przew. V 1988 współtwórca petycji do MEN ws. pluralizmu na uczelniach i powtórnej legalizacji NZS. 5 V 1988 współorganizator wiecu studenckiego na pl. Uniwersyteckim oraz strajku studenckiego 6 V 1988 w Instytucie Filologii Polskiej UWr, członek Uczelnianego KS. VIII 1988 redaktor podziemnego pisma oraz drukarz „Gazety Strajkowej” w parafii Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła (tzw. Na Górce) podczas strajku w KWK Manifest Lipcowy w Jastrzębiu-Zdroju. 9–10 IX 1988 delegat na III KZD NZS w Gdańsku, członek KKK. 11 X 1988 organizator wiecu studentów w Sali Nehringa Wydz. Filologicznego UWr. X 1988 uczestnik bojkotu Studium Wojskowego UWr. 13 XII 1988 współorganizator pochodu studentów i zwolenników „S” w rocznicę stanu wojennego. 19 I 1989 organizator wiecu przed gmachem UWr dot. legalizacji NZS. 27 II 1989 współorganizator spotkania z Lechem Wałęsą w sali Oskara Balzera w gmachu gł. UWr. 22 IV 1989 współorganizator i uczestnik pierwszej tury IV Nadzwyczajnego KZD NZS. 25 IV 1989 współorganizator wiecu „Pogrzeb patrona” przed gmachem gł. UWr. V 1989 wybrany do Międzyuczelnianego KS, uczestnik strajków na UWr.

VI 1990–III 1992 rzecznik prasowy wojewody wrocławskiego. 1990–1994 w KLD, od 1992 sekretarz oddziału wrocławskiego, 1994 przew. KLD w woj. wrocławskim. 1994 współtwórca kampanii wyborczej Wrocławskiej Koalicji Obywatelskiej Wrocław 2000 w wyborach samorządowych. XI 1994–III 1996 asystent przew. Rady Miejskiej Wrocławia. 1994–2001 w UW, sekretarz, wiceprzew., przew. regionu wrocławskiego, członek Rady Krajowej UW. 1995 stypendysta The Kettering Foundation. 1996–2001 dyr. Biura Promocji Miasta i Współpracy z Zagranicą w Urzędzie Miejskim Wrocławia. 1998–2001 radny Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z listy UW, 2001–2016 w PO, członek Zarządu Regionu, 2003–2014 przew. struktur miejskich we Wrocławiu, 2013–2016 przew. PO w regionie dolnośląskim, 2005 szef kampanii Donalda Tuska w wyborach prezydenckich oraz 2011 PO w wyborach parlamentarnych. 2001–2004 poseł na Sejm RP z listy PO. 2004–2014 poseł do Parlamentu Europejskiego z listy PO, członek grupy Europejskiej Partii Ludowej i Europejskich Demokratów, 2012–2014 wiceprzew. PE. 2015–2023 poseł na Sejm RP z list PO i PSL, 2019–2023 wiceprzew. Klubu Parlamentarnego Koalicja Polska-PSL-Kukiz ’15. Od 2016 w Stowarzyszeniu Europejscy Demokraci/Unii Europejskich Demokratów, wiceprzew. I–IV 2024 wicewojewoda dolnośląski.

11 X 1988–XI 1989 rozpracowywany przez Wydz. III-1 WUSW we Wrocławiu, w ramach SOR krypt.

Polski duchowny rzymskokatolicki, dominikanin, duszpasterz akademicki, rekolekcjonista, działacz opozycji antykomunistycznej w PRL.

Działacz opozycji demokratycznej w latach 80-tych XX wieku. Był jednym z najbardziej znanych więźniów sumienia ostatnich lat PRL: skazany na więzienie za odmowę służby wojskowej, prowadził w zamknięciu bezterminową głodówkę. W jego obronę zaangażowało się mnóstwo osób i środowisk. Zmarł w Gdańsku 8 lutego.

Ruch Wolność i Pokój (WiP) – niezależne ugrupowanie społeczno-polityczne należące do nurtu „solidarnościowego”, działające w opozycji wobec władz komunistycznych, w latach 1985–1992 w Polsce. Większość uczestników Ruchu WiP stanowili studenci i przedstawiciele środowisk młodzieżowych (od anarchistów po aktywistów kościelnych). Ruch przeprowadził liczne akcje propagandowe i protestacyjne. Liczył w szczytowym okresie rozwoju kilkuset członków. W lutym 2011 r. powstała Fundacja Wolność i Pokój.

Żona Wacława Żołyńskiego. Z domu Zielińska. Uczestniczka strajku NZS na Wydziale Filologicznym UWr. Wicedyrektorka SP nr 73 we Wrocławiu.

1978–1980 związany ze Studenckim Komitetem Solidarności we Wrocławiu, uczestnik spotkań i wykładów, kolporter wydawnictw niezależnych m.in. książek NOW-ej, „Robotnika”, „Biuletynu Informacyjnego” KSS KOR, oświadczeń SKS. Od X 1980 w NZS. Od 28 IV 1981 członek Zarządu Uniwersyteckiego NZS UWr, szef sekcji społecznej. 25 V 1981 we Wrocławiu współorganizator (z Piotrem Krukowskim) marszu na rzecz uwolnienia więźniów politycznych. 19 XI – 11 XII 1981 członek Uniwersyteckiego KS podczas strajku radomskiego na UWr.
23 III 1982 internowany, osadzony w Ośr. Odosobnienia w Grodkowie, 1 VII 1982 zwolniony. 1982–1984 członek podziemnego Zarządu Uczelnianego NZS UWr., współorganizator i uczestnik wielu akcji ulotowych oraz zbiórek pieniędzy. 25 IV 1984 ukarany grzywną przez kolegium ds. wykroczeń za noszenie znaczka „S”. 1987–1996 pracownik biblioteki Akademii Medycznej we Wrocławiu. 1989–1996 wiceprzew. koła „S” w Bibliotece Akademii Medycznej. XII 1989 redaktor pisma „Naszym Zdaniem”. 1991–2001 w PC. 1996–2001 zatrudniony w Wydz. Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego we Wrocławiu. Od 2001 na rencie. Odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności (2016).

Mieczysław Klimowicz – polski historyk literatury, profesor i rektor Uniwersytetu Wrocławskiego, członek rzeczywisty PAN, poseł na Sejm PRL VI kadencji.

Adam Jerzy Basak, ur. 3 XII 1934 w Bielicach, zm. 25 II 2025 we Wrocławiu. Absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego, kierunek historia (1958) oraz Wydz. Prawa (1962), w 1966 doktorat z prawa. Od 1962 w Towarzystwie Miłośników Wrocławia, członek Zarządu Głównego. Jako uczeń LO założyciel wraz z kolegami organizacji konspiracyjnej (ok. 40 członków) Demokracja Polska (której celem było odzyskanie suwerenności i budowa demokratycznego państwa poprzez samokształcenie, w decydującym momencie walka zbrojna) w poł. VII 1951 zlikwidowanej przez PUBP w Toruniu, 19 XII 1951 skazany na 4 lata więzienia, do III 1952 osadzony w ZK w Toruniu, do 24 XII 1952 w ZK Koronów i w Sosnowcu, od I 1953 skierowany do KWK Sośnica, 13 II 1953 zwolniony na mocy amnestii (z XI 1952). W X 1956 współautor we Wrocławiu apelu do studentów w geście solidarności z Powstaniem Węgierskim. W III 1968 uczestnik strajku w gmachu głównym UWr. 1958-1959 inspektor w Towarzystwie Wiedzy Powszechnej we Wrocławiu, 1959-1961 nauczyciel w SP dla dzieci i dorosłych, 1961-1996 pracownik naukowy w Instytucie Historycznym UWr. Od IX 1980 w "S"; od IX 1980 organizator i przew. Koła „S” w Instytucie Historycznym UWr; IX 1980 – XII 1981 członek Komisji Uczelnianej KZ, wiceprzewodniczący Komisji Rewizyjnej; w III 1981 kierował przygotowaniem do obrony gmachu Instytutu na wypadek przewidywanego strajku generalnego w związku z kryzysem bydgoskim. W 1981 członek akademickiego Biura Pomocy Wsi na UWr. Po 13 XII 1981 uczestnik protestu na Wydz. i zbierania składek wśród członków Ogniwa. IV-VII 1982 współredaktor podziemnego miesięcznika „Dziś i Pojutrze” wydawanego na zlecenie konspiracyjnej Komisji Uczelnianej. W l. 80. organizator odczytów w ramach Tygodni Kultury Chrześcijańskiej (Opole, Namysłów i Wrocław), autor tekstów historycznych w dwutygodniku Kurii Diecezjalnej „Nowe Życie”. 1989-1990 przew. Koła "S" w IH. Członek dolnośląskiego Stowarzyszenia Byłych Więźniów Politycznych. Od 1996 na emeryturze. Autor kilku książek, m.in. Historia pewnej mistyfikacji. Zbrodnia Katyńska przed Trybunałem Norymberskim (1993) oraz ok. 100 artykułów naukowych. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1983).

Komitet Strajkowy na Uniwersytecie Wrocławskim był centralnym organem organizacyjnym studenckiego protestu w maju 1988 rok. Pod kierownictwem Krzysztofa Jakubczaka studenci nie tylko okazali solidarność z robotnikami, lecz także wystąpili z szeroką platformą postulatów demokratyzacyjnych i reform społecznych w uczelni. Strajk miał charakter okupacyjny, odzwierciedlając determinację i zorganizowanie środowisk opozycyjnych, i choć trwał krótko — jego wymowa i przesłanie pozostają znaczące dla historii ruchu studenckiego i walki o wolność.

1983-1987 działacz studencki, senator Wydz. Nauk Przyrodniczych w Senacie UWr; założyciel podziemnych struktur samorządowych na UWr. 1985-1989 działacz duszpasterstwa dominikańskiego o. Ludwika Wiśniewskiego Dominik, dziennikarz czasopisma Ruchu Młodych Katolików U siebie „Wyzwanie”, współorganizator nieformalnych obozów studenckich w Tatrach (Małe Ciche, Biały Dunajec). Oficjalny reprezentant niezależnej prasy studenckiej („Wrocławski Student”). Wielokrotnie zatrzymywany na 48 godz. 1986-1989 założyciel i działacz nieformalnego samorządu studenckiego Dwunastka, organizator wielu akcji studenckich. W 1987 założyciel i pierwszy prezes Bratniej Pomocy, pierwszej, niekoncesjonowanej organizacji samopomocowej na UWr, współpracownik NZS. W V 1988 i V 1989 organizator i uczestnik strajków studenckich na UWr.
1989-1992 pracownik UWr; 1990-1994 radny Miasta Wrocław z listy KO; 1992-1994 kierownik oddziału US West Polska we Wrocławiu; 1994-1998 konsultant Ward Howell; 1998-2003 partner, od 2003 partner zarządzający Signium International. Rozpracowywany w ramach SOR krypt. Aktyw.

Arnold Zajder był studentem filologii polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego w drugiej połowie lat 80., aktywnie zaangażowanym w działalność opozycyjną i studencką.
W październiku 1988 r. znalazł się w gronie głównych organizatorów bojkotu zajęć w Studium Wojskowym UWr., będącego częścią ogólnopolskiej akcji protestacyjnej studentów przeciw obowiązkowi szkolenia wojskowego i jego indoktrynacyjnemu charakterowi. Wraz z Grzegorzem Braunem, Tomaszem Kontkiem i Martą Morawiecką reprezentował studentów podczas wieców i rozmów z władzami uczelni. Wszedł także w skład Rady Kompanii – grupy kierującej akcją protestacyjną na miejscu. Według relacji Tomasza Kontka nie był on członkiem NZS.
23 października 1988 r. został wybrany do wspólnej reprezentacji ośrodków akademickich z Wrocławia, Warszawy i Krakowa, prowadzącej rozmowy z Ministerstwem Edukacji Narodowej i Ministerstwem Obrony Narodowej. Wraz z Braunem i Kontkiem najaktywniej koordynował działania nie tylko na Uniwersytecie Wrocławskim, ale także na innych wrocławskich uczelniach.
W 1989 r., po nieudanych wyborach do samorządu studenckiego (niska frekwencja uniemożliwiła powstanie uprawomocnionych władz), rektor UWr. powołał Komisję ds. Samorządu, która miała pełnić funkcję Zgromadzenia Ogólnego do czasu nowych wyborów. Jej przewodniczącym został Arnold Zajder, a jego zastępcami Paweł Skrzywanek i Tomasz Głowiński. Funkcja ta dawała mu formalny mandat reprezentanta społeczności studenckiej wobec władz uczelni.
Arnold Zajder zapisał się w historii Uniwersytetu Wrocławskiego jako jeden z liderów pokolenia studentów końca lat 80., którzy poprzez akcje protestacyjne i działalność organizacyjną przyczyniali się do demokratyzacji życia akademickiego oraz stopniowego ograniczania narzuconych przez władze PRL form kontroli nad młodzieżą akademicką.

1984–1991 w NZS UWr, 1985–1988 członek podziemnego Zarządu Uniwersyteckiego, 1984–1989 działacz SW. 1984–1989 wielokrotnie zatrzymywany i przesłuchiwany. 1984–1989 drukarz i kolporter podziemnych pism, książek oraz ulotek SW i NZS, organizator podziemnych punktów poligraficznych. 1985–1989 współtwórca Radia NZS, współpraca z SW, gł. w dostawach sprzętu, późn. spiker Radia SW. 1985–1987 w jego pokoju w Domu Studenckim Wagant liczne spotkania działaczy studenckich. 1986–1987 organizator i kierownik podziemnej Oficyny Wydawniczej NZS UWr Universitas. 1986 uczestnik akcji „Uwolnić Frasyniuka”. 1986–1989 współpracownik redakcji podziemnego pisma „Solidarność Dolnośląska”. 1986–1989 uczestnik happeningów Pomarańczowej Alternatywy we Wrocławiu. 10 I 1987 uczestnik II KZD NZS w Warszawie. VI 1987 twórca transparentu NZS UWr na pielgrzymkę papieską w Gdańsku. 1987–1989 redaktor podziemnego pisma NZS UWr „Akces”, 1988–1989 drukarz i redaktor „Komunikatu” NZS UWr. 1988–1989 wydawca „Kontry”. 1988–1989 jeden z organizatorów audycji Radia „Solidarność”.
6–7 V 1988 współorganizator i uczestnik strajku w Instytucie Filologii Polskiej UWr, V 1989 uczestnik strajków studenckich na UWr. 1988–1989 współpracownik pisma studenckiego „Goniec” i redaktor „Kontry”.
VI 1989 współorganizator Obozu Żywego Protestu we Wrocławiu. 1989 członek Rady Oddziału SW Dolny Śląsk. 1990–1994 w KLD, członek władz krajowych. 1991–1995 dyr. generalny/prezes zarządu w Radiu Eska we Wrocławiu, 1995–2003 właściciel firmy Berg Wrocław, od 2004 podwykonawca firmy GLS SA. Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2010).

1978–1980 jako uczeń SP nr 66 tamże oraz XI LO tamże uczestnik akcji malowania napisów na murach i rozklejania plakatów. III 1980 kolporter ulotek dot. bojkotu wyborów do Sejmu PRL i Rad Narodowych oraz (VIII 1980) informujących o strajkach na Wybrzeżu. Uczestnik grupy samokształceniowej korzystającej z wydawnictw przedwojennych i emigracyjnych. Jesienią 1980 współpracował z Uczniowskim Komitetem Odnowy Społecznej we Wrocławiu.

Po 13 XII 1981 kolporter prasy podziemnej, drukarz, uczestnik akcji ulotkowych i malowania napisów na murach oraz tzw. cichych przerw we wrocławskich szkołach średnich. V 1982 współzałożyciel Polskiej Niezależnej Organizacji Młodzieżowej we Wrocławiu, do XII 1983 przew. Generalnego Prezydium PNOM. XII 1982 – X 1984 redaktor nacz. podziemnego pisma „Młodzież”. Do XII 1983 uczestnik manifestacji organizowanych przez RKS Dolny Śląsk i SW, współpracownik SW. III – XII 1983 organizator (we współpracy z SW) szkoleń drukarskich dla młodzieżowych zespołów poligraficznych. 1983 współzałożyciel (z Bohdanem Błażewiczem) podziemnego Wydawnictwa im. Grzegorza Przemyka. 8 XII 1983 zatrzymany przez SB; do II 1984 kilkakrotnie wzywany i przesłuchiwany (sprawę umorzono). 1984–1990 student Wydz. Prawa i Administracji Uniwersytetu Wrocławskiego. 1984–1985 wzywany przez SB na przesłuchania. XI 1985–1991 członek NZS, 1985–1987 członek redakcji podziemnego pisma NZS „CDN”, 1989–1991 współpracownik pisma NZS „23” (d. „CDN”). V 1988 i V 1989 uczestnik strajków studenckich na UWr.

IV 1989 współorganizator tury Nadzwyczajnego Zjazdu Delegatów NZS we Wrocławiu. Od IV 1989 członek Komisji Wydz. i delegat na Uniwersyteckie Zgromadzenie Delegatów NZS UWr. 1989–1990 publikował w piśmie NZS Wydz. Prawa i Administracji UWr. „Bez Apelacji” oraz w „Studenckim Tygodniku Autonomicznym Niezależnym STAN”. 1989–1990 rzecznik Inicjatywy Społecznej „Wolne Wybory Teraz” na terenie Dolnego Śląska. 1990–1992 autor w „Colloquium” (NZS). 1990–1991 członek KKK. NZS oraz delegat na VI i VII KZD NZS. Od lat 90. organizator wielu inicjatyw, poświęconych upamiętnianiu działalności NZS we Wrocławiu oraz edukacji historycznej. 1990–1991 pracownik Działu Sprzedaży WSS Społem–Północ Wrocław, 1991–1992 własna działalność gospodarcza, 1993–1995 redaktor nacz. „Miesięcznika Akademickiego Maska”, 1995–2003 wicedyr. ds. administracyjnych Fundacji Kultury Akademickiej Universitas we Wrocławiu. 2003–2011 wiceprezes Zarządu Kancelarii Doradczej Euro-Infor tamże, 2012–2017 wiceprezes Zarządu Stadion Catering sp. z o. o. tamże, od 2017 dyr. administracyjny.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2010) oraz uhonorowany przez ZR „S” Dolny Śląsk Medalem XXX-lecia Solidarności (2010).

ur. 1889-10-04, zamordowany wiosną 1940 w Charkowie; syn weterynarza i ziemianki. We Lwowie skończył gimnazjum oraz studia na kierunku ścisłym na Politechnice Lwowskiej, a następnie kontynuował kształcenie na kierunku filologicznym w Krakowie na tamtejszym Uniwersytecie Jagiellońskim. Jeszcze przed wybuchem wojny z 1914 roku był członkiem tajnych organizacji oraz organizacji paramilitarnych takich jak Związek Walki Czynnej i Związek Strzelecki.
Podczas I wojny światowej związał się z Legionami Polskimi gdzie dowodził kolejno 3 i 4 pułkiem piechoty. Podczas działań wojennych dosłużył się stopnia kapitana. Podczas kryzysu przysięgowego pozostał wierny zaleceniom Piłsudskiego i wraz z innymi, którzy odmówili złożenia przysięgi Wilhelmowi II, za co został internowany do Przemyśla. Siłą wcielony do sił austro-węgierskich w 1917 roku. W 1918 roku został dowódcą Polskiej Organizacji Wojskowej w okręgu lwowskim, następnie dołączył do 4 Dywizji Strzelców Polskich, by finalnie zostać dowódcą 13 pułku Strzelców Polskich. Podczas wojny polsko-bolszewickiej dowodził XIX i XX Brygadą Piechoty. Podczas tego konfliktu otrzymał Order Virtuti Militari za waleczność. Podczas przewrotu majowego opowiedział się po stronie Marszałka Piłsudskiego, za co w 1927 roku nagrodzony został nominacją na stopień generała brygady.
W stan spoczynku przeszedł 30 czerwca 1933 roku. Podczas Kampanii Wrześniowej, początkowo dowodził obroną twierdzy Brześć, a następnie wycofał się do Lwowa gdzie 12 września objął dowództwo nad obroną miasta. Wzięty do sowieckiej niewoli, przetrzymywany w obozie jenieckim w Starobielsku, został zamordowany w lasku w okolicach Charkowa. Obecnie pochowany na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Pośmiertnie uhonorowany awansem do stopnia generała dywizji przez Prezydenta RP - Lecha Kaczyńskiego.

Niezależne Zrzeszenie Studentów (NZS) – stowarzyszenie studentów powstałe 22 września 1980 w wyniku wydarzeń i strajków robotniczych z sierpnia 1980, będących sprzeciwem społeczeństwa wobec ówczesnego reżimu politycznego w Polsce.

Student UWr; od 1982 działacz NZS, bard środowiska akademickiego we Wrocławiu, od 1986 członek nieformalnego samorzadu Dwunastka, organizator happeningów, 1994-2002 członek Rady Miejskiej Wrocławia, 1998-2002 dyrektor Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu, organizator koncertów i festiwali muzycznych.

Paweł Jakub Kocięba-Żabski (ur. 24 marca 1964 we Wrocławiu) – działacz wrocławskiej opozycji antykomunistycznej, dziennikarz i kolporter prasy podziemnej (m.in. „Tygodnika Mazowsze”; był też dziennikarzem i wydawcą „Gazety Akademickiej”), później polityk ROAD, Unii Demokratycznej, Unii Wolności i Platformy Obywatelskiej, dziennikarz, m.in. „Dziennika Dolnośląskiego” i dolnośląskiej mutacji „Gazety Wyborczej”, a także były radny miasta Wrocławia.

Romuald Gelles (ur. 15 stycznia 1941 w Wołczkowcach) – polski historyk, specjalizujący się w historii najnowszej i historii Niemiec.

Tadeusz Daleczko, urodzony we Wrocławiu, absolwent XIV Liceum Ogólnokształcącego im. Polonii Belgijskiej oraz Uniwersytetu Wrocławskiego (kierunek informatyka). Po ukończeniu studiów pracował w Instytucie Komputerowych Systemów Automatyki i Pomiarów i Zakładach Elektronicznych ELWRO. W 1981r. za pomocą aparatu fotograficznego udokumentował wiele faktów i wydarzeń dziejących się na Uniwersytecie Wrocławskim. Z tego okresu pochodzi najwięcej zdjęć.

ur. 31.01.1953 r. we Wrocławiu, zm. 15.11.2021 r. we Wrocławiu. Od czasów szkoły podstawowej był fotografem amatorem. Od drugiej połowy lat 70. XX wieku pracował dorywczo jako fotograf zakładowy w Zakładach Zmechanizowanych Sprzętu Domowego "Polar" Od lat 70. XX wieku pracował w Operze Wrocławskiej, gdzie był wiolonczelistą. Z własnej inicjatywy dokumentował fotograficznie życie wrocławskiej Opery.