Showing 59953 results

Archival description
Advanced search options
Print preview Hierarchy View:

45586 results with digital objects Show results with digital objects

Relacja Józef Dziąsko

Józef Dziąsko urodził się 19 III 1949 r. w Bytomiu. Początkowo przyuczał się do zawodu górnika, ale ostatecznie wybrał studia na WSWF we Wrocławiu. Ukończył je w 1973 r. Pozostał na uczelni i zrobił doktorat. Zajmował się prakseologią, teorią walki oraz teorią zespołowych gier sportowych. W latach 1978–1990 współpracował z PZPN w Wydziale Szkolenia, a w latach 1975–1990 w OZPN na Dolnym Śląsku. Współpracował z selekcjonerami Kazimierzem Górskim i Antonim Piechniczkiem. Był jednym z założycieli „Solidarności” na wrocławskim AWF. Internowany w Nysie. Od 1989 r. zarządza prywatnymi biznesami.

Borecki Kamil

Relacja Eugeniusza Szabanowskiego

Nagranie relacji biograficznej Eugeniusza Szabanowskiego. Pierwsza część miała konwencję swobodnej narracji. Świadek rozpoczął ją od wspomnień o swoich przodkach. Jego pradziadek brał udział w wojnie rosyjsko-tureckiej w 1878 r., dziadek walczył pod Verdun w czasie I wojny światowej, a ojciec najpierw w Armii Czerwonej w wojnie zimowej, a później w Wehrmachcie pod Stalingradem. Świadek wychowywał się na Śląsku, skąd pochodziła jego matka. Ojciec przed wojną mieszkał pod Grodnem. Swoją przyszłą żonę poznał w Szczecinie. Szabanowski od lat 70. Był zaangażowany w działalność opozycyjną. W czasie strajków sierpniowych w 1980 r. pracował i strajkował w tyskim browarze (był tam kierowcą). Zakładał tam również MKZ. Główną częścią jego relacji było jednak wspomnienie powołania na ćwiczenia do wojska w lutym 1983 r. Podczas ich trwania wyraził sprzeciw wobec planów wyjścia przez jego oddział z bronią na Wrocław. Dzięki temu akcja została cofnięta, a Szabanowski został karnie przesunięty na kuchnię, gdzie przebywał do końca marca 1983 r., a więc do zakończenia swojego pobytu na ćwiczeniach. Następnie zostały zadane pytania dotycząc m.in. powodów i celów zaangażowania opozycyjnego, ścieżki zawodowej oraz stosunku do okrągłego stołu i transformacji ustrojowej. Świadek przekazał także kopie wpisów z książeczki wojskowej oraz listu, w który wyjaśnia co się wydarzyło podczas jego pobytu na ćwiczeniach wojskowych pod Wrocławiem.

Szabanowski Eugeniusz

Relacja Wojciecha Krawczuka

Nagranie relacji biograficznej Wojciecha Krawczuka. Pierwsza część miała konwencję swobodnej narracji. Świadek rozpoczął ją od wspomnień o swoim dziadku (uczestniku wojny polsko-bolszewickiej) oraz ojcu. Jego rodzina przyjechała do Wołowa z Kresów Wschodnich w 1946 r. Następnie Krawczuk przeszedł do opowiadania o swoim zaangażowaniu w opozycję. Od najmłodszych lat (od 1976 r.) słuchał Radia Wolna Europa, pamięta też strajk z sierpnia 1980 r. w wołowskim PKS. Zaangażował się w opozycję od marca 1981 r. (wydarzenia bydgoskie). Głównie zajmował się kolportażem oraz niszczeniem napisów prorządowych w przestrzeni Wołowa. W 1982 r. był aresztowany i przesłuchiwany przez ok. 3 godziny. Od 1983 r. pracował i uczył się we Wrocławiu. Stamtąd przywoził bibułę do Wołowa. O szczegółach swojego pobytu w wojsku nie chciał mówić. Następnie zostały zadane pytania dotyczące m.in.: rodziny, powodów i celów zaangażowania w opozycję, stosunku od okrągłego stołu i jego konsekwencji oraz o uczestnictwo w pielgrzymce Jana Pawła II we Wrocławiu

Krawczuk Wojciech

Relacja Bożeny Szaynok

Relacja biograficzna Bożeny Szaynok. W pierwszej kolejności świadek opowiadał historię swojego życia w konwencji swobodnej narracji. Skupiła się ona w szczególności na działalności opozycyjnej, którą prof. Szaynok określa bardziej mianem wspierania opozycji niż faktycznego bycia opozycjonistą. Owo wspieranie zaczęło się od strajków solidarnościowych we Wrocławiu w 1980 r., m.in. dostarczanie pożywienia strajkującym robotnikom. Opowiadała również o karnawale „Solidarności” i o tym jak te wydarzenia uformowały ją (określa się mianem pokolenia solidarnościowego). W czasie stanu wojennego poznała ojca Ludwika Wiśniewskiego, który również wywarł na nią duży wpływ. Wspieranie opozycji przejawiało się przede wszystkim w organizowaniu pomocy dla internowanych, uwięzionych oraz ich rodzin, a także w kolportażu. Następnie zostały pytania, dotyczące m.in. rodziców, powodów i celów zaangażowania opozycyjnego, postrzegania systemu politycznego PRL, stosunku do okrągłego stołu oraz do kariery naukowej.

Szaynok Bożena

Relacja Barbary Jędrychowskiej

Nagranie wspomnień Barbary Jędrychowskiej o prof. Mirosławie Chamcównie (w kontekście powstania publikacji o tej drugiej). Wypowiedź nawiązywała do wystąpienia konferencyjnego Jędrychowskiej z zeszłego roku, kiedy to, wraz z Jolantą Szablicką-Żak, opowiadała o Chamcównie jako o swoim mistrzu. To określenie dotyczyło zarówno sfery zawodowej, jak i prywatnej. Oprócz wspomnień o Chamcównie, Jędrychowska opowiadała również o swoim życiu zawodowym, pracy w Aspie i szpitalu psychiatrycznym oraz karierze naukowej. Wypowiadała się również na aktualne tematy dotyczące poziomu nauki i życia naukowego w Polsce oraz na Uniwersytecie Wrocławskim.

Jędrychowska Barbara

Relacja Danuty Karczewskiej

Pani Danuta Karczewska w swojej relacji opowiada historię swojego życia. Pani Danuta zaczęła swoją opowieść od nakreślenia swoich korzeni i opisania swojej ścieżki edukacji. Pani Danuta podkreśla znaczenie edukacji w jej życiu i trudności z jakimi borykała się jej rodzina. Następnie nakreśliła swoją drogę zawodową. Wspominając czasy transformacji ustrojowej, Pani zauważa wyraźne zmiany jakie zaszły w krajobrazie przestrzeni publicznej oraz w powszechności i dostępie do edukacji, zwłaszcza wyższej. Wspominając okres powodzi tysiąclecia z 1997 r. Pani Danuta szczegółowo opisuje przebieg powodzi w Lewinie Brzeskim. Szczegółowo charakteryzuje stan emocjonalny mieszkańców i panujące wówczas nastroje, a także relacje i pomoc między sąsiadami. W swojej relacji Pani Danuta zwraca uwagę na zmiany jakie zaszły w Lewinie Brzeskim i kraju po powodzi, takie jak rozbudowa infrastruktury, dofinansowania, czy zwiększona uwaga władz w stosunku do małych miast.

Karczewska Danuta

Relacja Anny Kaźmierczak

Relacja świadka rozpoczęła się od wspomnienia życiorysu pod kątem edukacji oraz pracy jaką wykonywał w swoim życiu. Następnie świadek wspomniał o swojej rodzinie (babci, rodzicach i rodzeństwie). Świadek opowiada o trudnościach związanych z utratą pracy podczas przemian ustrojowych, a także o problemach, które potem w związku z tym wydarzeniem doświadczył. Następnie pojawiają się wspomnienia związane z życiem w okresie PRL oraz wspomnienia z czasów wybuchu stanu wojennego. W kolejnej części były zadawane pytania na temat transformacji ustrojowej. Z rozmowy wynikło, że zmiana ustroju odbiła się w sferze służbowej oraz mieszkaniowej świadka. W wyniku hiperinflacji doszło do drastycznego wzrostu wartości mieszkania oraz raty kredytu. W ostatniej części zapytałam świadka czy pamięta powódź w 1997 roku. Z racji na miejsce zamieszkania świadka nie dotknęła osobiście sama powódź, ale w związku z panującymi wcześniej silnymi opadami deszczu piwnice bloku zostały częściowo zalane. W pamięci świadka zostały obrazy z stanu Wrocławia po zalaniu, które były transmitowane w telewizji. Z racji na to, że brat mieszkał wówczas we Wrocławiu, świadek miał kontakt pewny kontakt z poszkodowanymi osobami. Po tym temacie relacja została zakończona.

Kaźmierczak Anna

Relacja Anny Urbańczyk

Anna Urbańczyk rozpoczyna swoją relację od swojego dzieciństwa, szkoły – początek lat 50. XX w. Pojawia się wątek porzucenia nauki i podjęcia opieki nad synem najstarszej, wycieczki z harcerstwa oraz uczestnictwo w Związku Młodzieży Wiejskiej. Po ukończeniu szkoły średniej Anna Urbańczyk zamieszkała z mężem we wsi Kończyce Małe. Świadek relacjonuje proces robienia zakupów w Czechach (m.in. zakup artykułów dla dzieci) (lata 70. XX w.), zakup komputera za dolary pozyskane w górach (początek lat 80. XX w.). Długą część wywiadu zajmuje opis rodzinnych wakacji w Grecji w 1988 r. i realiów tamtych czasów (sprzedaż towarów w Grecji). Świadek wspomina kartki reglamentacyjne oraz zakupy na książeczki „G” (lat 80. XX w.). Pojawia się wątek „szkubaczek” – darcie pierza (lata 50. XX w.) oraz żniwa na Śląsku Cieszyńskim. Relacja świadka kończy się na roku 1989.

Urbańczyk Anna

Relacja Bogdana Szyszko

Relacja biograficzna Bogdana Szyszko. W pierwszej kolejności świadek opowiadał historię swojego życia w konwencji swobodnej narracji. Wspominał rodziców i swoje dzieciństwo. Następnie przeszedł do wspomnień o Bitwie Wrocławskiej. Nie brał w niej udziału, ale mimo to został aresztowany i internowany. Po tym wydarzeniu postanowił zaangażować się w działalność opozycyjną. Zajmował się kolportażem, zaczął od „Solidarności Nauczycielskiej”. Roznosił materiały różnych organizacji, a główną jego motywacją była walka o szeroko pojętą wolność (m.in. wolność słowa). Studia skończył w 1991 r. i zaczął pracę jako laminator. Obecnie jest wydawcą książek. W kolejnej części zostały zadane świadkowi pytania m.in.: jak postrzegał system polityczny PRL, czy był to wg niego ustrój komunistyczny, stosunek do okrągłego stołu oraz o pielgrzymkę Jana Pawła II do Wrocławia w 1983 r.

Szyszko Bogdan

Relacja Jolanty Olesek

Świadek historii zwięźle omawia swoją historię życia, skąd pochodzi, wspomina rozpoczęcie nauki w Liceum Medycznym w Lubinie, Pochody pierwszomajowe, ślub w 1981 roku. Przedstawia realia życia w czasie Stanu wojennego. Rozmówczyni wspomina kilka dat i wydarzeń, które w szczególny sposób zapamiętała, jak np. rozruchy w Lubinie w 1982 roku, wycofanie wojsk rosyjskich z Polski w 1993 roku, wstąpienie do Unii w 2004 roku, Powódź w 1997 roku. Następnie w krótki sposób opowiada o swoich rodzicach oraz wyborze szkoły średniej.
Ważnymi częściami wywiadu są aspekty społeczno-gospodarcze związane z Transformacją ustrojową w 1989 roku, tj. Świadek historii dokonuje niejako porównania czasu sprzed i po dokonanych zmianach. Kolejnym ważnym wątkiem jest temat Powodzi z 1997 roku. W tym przypadku rozmówczyni omawia m.in. jak wyglądała pomoc ofiarom Powodzi.
Wywiad zakończony jest podsumowaniem życia przez Świadka.

Olesek Jolanta

Relacja Bożeny Gumińskiej

Pani Bożena Gumińska rozpoczyna swoją relację od opisu swojej rodziny i edukacji, przy czym wiele czasu poświęciła na wspomnienia dotyczące rodzinnej Nowej Rudy. Opowiadając swoją historię Pani Bożena dużo uwagi poświęca swojej pracy jako pracownika socjalnego, oraz ogólnej kondycji i przemianom, jakie zachodziły w opiece socjalnej w Polsce na przestrzeni lat. W czasach po transformacji ustrojowej Pani Bożena skupiła się na osobie Jacka Kuronia i funkcjonowaniu Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej. W trakcje swojej narracji dotyczącej powodzi Pani Boże równie skupiła się na swojej roli jako pracownik socjalny i działalności sektora opieki społecznej w czasie powodzi.

Gumińska Bożena

Relacja Kazimierza Smolnika

Świadek na początku opisał skrócone dzieje swojej najbliższej rodziny – dziadków i rodziców. Następnie opisał dorastanie w Barczewie koło Olsztyna i edukację w tamtejszej szkole podstawowej, a potem w szkole zawodowej, gdzie zdobył uprawnienia murarza. Świadek wstąpił następnie do szkoły chorążych, dzięki czemu zdobył uprawnienia do pracy w jednostce wojskowej w Hoczewie. W 1979 r. przeprowadził się z żoną oraz synem do Gdańska, gdzie zaczął pracować w Szpitalu Marynarki Wojennej w Gdańsku. W 2008 r. przeniósł się do szpitala MSWiA w Gdańsku, gdzie pracował do przejścia na emeryturę w 2018 r. Na tym zakończyła się swobodna relacja świadka, po której nastąpiły pytania przeprowadzającej relację m.in. o dzieciństwo, powody przeprowadzki czy stan wojenny.
Po części związanej z relacją biograficzną przeprowadzająca relację zadawała pytania związane z tematem przewodnim projektu, czyli transformacją ustrojową. Po zadawanych pytaniach opowiadał m.in. o zmianach w sytuacji finansowej, porównał edukację swoją i swoich synów, kształconych już w latach 90. XX, a także omówił kwestie związane z dostępnością towarów i usług. Padły także odpowiedzi na pytania o pierwsze wolne wybory.
W ostatniej części wywiadu świadek, po pytaniach prowadzącej rozmowę, opowiedział lakonicznie o powodzi tysiąclecia, skupiając się na tym, jak postrzegały ją osoby mieszkające na drugim końcu Polski.

Smolnik Kazimierz

Relacja Grażyny Kotfis

Relacja miała na celu przede wszystkim scharakteryzowanie transformacji ustrojowej z przełomu lat 80. i 90. XX wieku, na tle lokalnym. Dodatkowym, ważnym wydarzeniem poruszonym w relacji była powódź z lipca 1997 roku, która została opisana z perspektywy Świadka Historii (P. Grażyny) – uczestnika tamtych wydarzeń w Nowej Rudzie.

Kotfis Grażyna

Relacja Marii Iwaniuk

Relacja Marii Iwaniuk, pracownika wrocławskiego Muzeum Narodowego, działaczki wrocławskiej Solidarności. Relacja dotyczy wybuchu II wojny światowej, bombardowań Warszawy i doświadczeń okupacji niemieckiej w rodzinnym gospodarstwie w powiecie grójeckim, uniknięcia wywózki na roboty przymusowe do III Rzeszy, budowy getta dla ludności żydowskiej i udziału w pomaganiu jego mieszkańcom, wybuchu Powstania Warszawskiego, wywiezienia do obozu pracy przymusowej w Bydgoszczy, warunków życia i pracy w obozie, uwolnienia obozu przez polskich żołnierzy, pracy we wrocławskim Muzeum Narodowym i zaangażowania w działalność „Solidarności”, a także wprowadzenia stanu wojennego.

Iwaniuk Maria

Relacja Włodzimierza Kowalczyka

Relacja Włodzimierza Kowalczyka, zesłanego wraz z rodziną na Syberię, po przyjeździe na Ziemie Zachodnie, absolwenta Wydziału Elektrycznego Politechniki Wrocławskiej, nauczyciela, elektryka we Wrocławskim Zjednoczeniu Budownictwa oraz pracownika Wytwórni Filmów Fabularnych, zaangażowanego w działalność wrocławskiego oddziału Związku Sybiraków, wiceprezesa Zarządu Oddziału. Relacja dotyczy losów rodziny podczas II wojny światowej, ucieczki z rodzinnej Bydgoszczy na Wołyń, deportacji na Syberię, warunków podróż i życia w głębi ZSRR, stosunku miejscowej ludności rosyjskiej wobec Polaków, organizacji w Juriewcu polskiej szkoły, powrotu do Polski, życia w powojennym Wrocławiu, studiów, kolejnych miejsc pracy, postrzeganiu Sybiraków przez władze komunistycznej Polski, sytuacji Sybiraków w latach 90 XX wieku i XXI wieku.

Kowalczyk Włodzimierz

Relacja Krzysztofa Kowackiego

Wywiad został przeprowadzony z panem Krzysztofem Kowackim – byłym piłkarzem ręcznym „Śląska” Wrocław, Anilany Łódź i TV Gelnhausen w Niemczech. Krzysztof Kowacki urodził się w Łodzi w 1955 r. Tam uczęszczał do szkoły podstawowej i Technikum Samochodowego. W 1975 r. zdał maturę, a na studia wybrał się na AWF we Wrocławiu po namowie przez Jerzego Klempela. Krzysztof Kowacki interesował się piłką ręczną już od szkoły podstawowej. W ósmej klasie wyjechał z drużyną do DDR na mecz międzypaństwowy. Już w „Śląsku” Krzysztof Kowacki poznał wspaniałych kolegów i ich rodziny, z którymi do dzisiaj utrzymuje kontakt: żoną i synem Jerzego Klempela, Janem Czykalukiem, Bogdanem Falętą, Bogdanem Kowalczykiem, Andrzejem Sokołowskim, Danielem Waszkiewiczem. Krzysztof Kowacki grał w „Śląsku” od 1975 do 1982 r. W tym czasie zespół był u szczytu sławy, siedmiokrotnie zdobywając tytuł Mistrza Polski; wyjeżdżał na mecze ligowe, pucharowe, czy rewanżowe na Zachód: do Islandii, Danii, Niemiec, Hiszpanii, Szwecji, Szwajcarii, ale także do Rumunii, Czechosłowacji, Węgier. Najtrudniejszy mecz jaki przyszło rozegrać Krzysztofowi Kowackiemu, to finał meczu o Puchar Europy, który „Śląsk” przegrał sześcioma bramkami. Po skończonych studiach Krzysztof Kowacki wrócił do swojego rodzinnego miasta i tam został przyjęty do Anilany, otrzymał mieszkanie i pracę w szkole. Niestety, władze „Śląska” Wrocław nie chciały oddać swojego zawodnika i starały się go zatrzymać za wszelką cenę poprzez wcielenie do wojska. Tymczasem władze Anilany pomogły w załatwieniu Krzysztofowi Kowackiemu zaświadczenia o niezdolności do służby z powodu niedosłuchu. Krzysztof Kowacki grał w Anilanie 5 lat (w tym czasie Anilana zdobyła po raz pierwszy w historii Mistrza Polski), a następnie przeprowadził się do Niemiec, gdzie mieszka do dzisiaj. Tam grał w zespole TV Gelnhausen, gdzie był dwukrotnie poważnie kontuzjowany. Został trenerem tego zespołu i pracuje jako rehabilitant w Klinice Rehabilitacyjnej. Dzisiaj jest kolekcjonerem maskotek olimpijskich.

Maj Ewa

Relacja Zbigniewa Rząsowskiego

Relacja Zbigniewa Rząsowskiego, pracownika wrocławskiej Zajezdni nr VII oraz MPK Wrocław, uczestnika strajku w Zajezdni nr VII w sierpniu 1980 roku. Relacja dotyczy służby wojskowej w Wojskach Ochrony Pogranicza, pracy zawodowej związanej z wrocławskim MPK, strajku Zajezdni nr VII, pracy w dzisiejszym MPK i porównania z dawniejszymi warunkami pracy.

Rząsowski Zbigniew

Relacja Aleksandra Gleichgewichta

Relacja Aleksandra Gleichgewichta, działacza opozycji demokratycznej w okresie PRL, współpracownika KSS „KOR”, działacza NSZZ „Solidarność”, redaktora naczelnego Radia „Solidarność” we Wrocławiu, internowanego w stanie wojennym. Relacja dotyczy wydarzeń sierpnia 1980 roku, aresztowania tuż przed rozpoczęciem strajku oraz początków Solidarności we Wrocławiu.

Gleichgewicht Aleksander

Relacja Daniela Waszkiewicza

Daniel Waszkiewicz, piłkarz ręczny oraz trener. Relacja dotyczy sporotwej kariery, początków juniorskich w legnickim klubie, gry w Śląsku Wrocław, zarządzanym odgónie wojskowym klubie, realiów gry w drużynie bloku wschodniego, wyjazdów zagranicznych, a także gry na Igrzyskach Olimpijskich i Mistrzostwach Świata.

Waszkiewicz Daniel

Relacja Wiesława Zagórnego

Relacja Wiesława Zagórnego, pracownika m.in. PZL Hydral, uczestnika wydarzeń Sierpnia 1980 roku we Wrocławiu. Pierwsza relacja dotyczy strajku w Zajezdni nr 7 we Wrocławiu z perspektywy delegata Zakładów Remontowych Energetyki Wrocław, tworzenia struktur zakładowego związku zawodowego, stanu wojennego, manifestacji ulicznej z 31 sierpnia 1982 roku. Druga relacja dotyczy młodości i doświadczeń szkolnych oraz zawodowych.

Zagórny Wiesław

Relacja Zbigniewa Wróblewskiego

Relacja Zbigniewa Wrólewskiego, pracownika wrocławskich zakładów: Fat, Instytucie Niskich Temperatur, WSK Hydral, Zajezdni nr VII i WPB Północ, uczestnika strajku w Zajezdni nr VII we Wrocławiu w sierpniu 1980 roku, internowanego w czasie stanu wojennego w Grodkowie. Relacja dotyczy strajku we wrocławskiej Zajezdni autobusowej nr VII, pełnienia funkcji ochroniarza w straży strajkowej.

Wróblewski Zbigniew

Results 1 to 100 of 59953