- Polska
- Osoba
- 21 stycznia 1905 - 29 lipca 1964
Polska działaczka komunistyczna, założycielka i przewodnicząca Związku Patriotów Polskich w Związku Radzieckim, współzałożycielka Ludowego Wojska Polskiego, wiceprzewodnicząca PKWN.
Polska działaczka komunistyczna, założycielka i przewodnicząca Związku Patriotów Polskich w Związku Radzieckim, współzałożycielka Ludowego Wojska Polskiego, wiceprzewodnicząca PKWN.
Dziennikarz, lekarz, przewodnicząc Stowarzyszenia Prasy Zagranicznej we Włoszech (1983), dyrektor Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej (1984-2006).
Profesor nauk chemicznych, pracownik w Instytucie Chemii i Technologii Nafty i Węgla (1979-1981 i 1984-1987), kierownik Zakładu Węgla Brunatnego i Sorbentów Węglowych (1991-2001), odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia (1977).
Piłkarz ręczny klubów: Gwardii Opole (1970-71), Śląska Wrocław (1971-1982), Frisch Auf Göppingen (1982-1991). Reprezentant Polski (1972-1987), trener Śląska Wrocław (1996-2003). Zdobywca brązowego medalu na Igrzyskach Olimpijskich w Montrealu (1976), zdobywca srebrego medalu Pucharu Świata w Szwecji (1974 i 1979).
Pracownik Wrocławskiego Przedsiębiorstwa Budownictwa Przemysłowego nr 1.
Polski poseł, nauczyciel. W 1956 roku ukończył wydział Matematyki Uniwersytetu Wrocławskiego. Pracował jako nauczyciel w Zgorzelcu. W latach 1959-63 pracował jako dyrektor w Bogatyni. W latach 1965-71 zatrudniony w Technikum Budowlanym nr 3 we Wrocławiu. Zaangażowany w działalność Stronnictwa Demokratycznego, dzięki któremu w 1976 roku dostał się do Parlamentu. W swojej karierze wielokrotnie zasiadał w komisjach i prezydiach czy to administracyjnych, czy tych, związanych z SD. W 1980 roku dołączył do komitetu Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego, a w 1989 roku reprezentował Stronnictwo Demokratyczne podczas rozmów przy "Okrągłym stole". Miejsce spoczynku znalazł na
Komunalnym Cmentarzu Północnym w Warszawie.
Artysta fotografik, a także fotoreporter. Absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego. Działał na terenie Szklarskiej Poręby, Białegostoku, Wrocławia i Jeleniej Góry. Znany przede wszystkim ze swojej twórczości w dziedzinie fotografii artystycznej. Wielokrotnie nagradzany za swą działalność, otrzymał między innymi odznakę „Zasłużony Działacz Kultury”, medal 40-lecia Związku Polskich Artystów Fotografików czy medal z okazji 150-lecia Fotografii.
Polski, legendarny aktor, znany przede wszystkim ze swojej roli Hansa Klossa w serialu "Stawka większa niż życie". Maturę zdał w Łodzi w 1950 roku. Szkołę aktorską ukończył w Krakowie w 1953 roku. Po studiach związany z deskami teatrów: im. Osterwy w Lublinie, Teatrze Powszechnym, Teatrze Ludowym, Teatrze Polskim, a od 1983 roku pracował w Teatrze Narodowym w Warszawie. Debiut na srebrnym ekranie zaliczył w filmie "Kanał", a następnie trafił na rolę, która zdefiniowała całą jego przyszłą karierę - w teatrze telewizji i serialu "Stawka większa niż życie".
Podczas swojej kariery jednoznacznie wspierał i był członkiem wielu organizacji komunistycznych. W latach 1978-79 pełnił nawet funkcję członka egzekutywy Komitetu Warszawskiego PZPR. W latach 90. pracował w telewizji TVP2 i TVN.
Zmarł w 2014 roku, pochowano go w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.
Polski aktor filmowy i teatralny. W czasie II wojny światowej uczęszczał na spotkania tajnych kompletów aktorskich. W 1945 roku został absolwentem Studia Teatralnego w Krakowskim Starym Teatrze. W latach po wojnie do 1950 roku występował na deskach teatrów w Jeleniej Górze i Wrocławiu. Następnie dostał się do zespołu Teatru im. Juliusza Słowackiego. Lata 1960 do 1963 i 1965-1968 spędził pracując w Warszawskim Teatrze Narodowym, a kolejne trzy lata w Warszawskim Teatrze Polskim. W latach 1969-1974 występował w Warszawskim Ateneum i w Teatrze Powszechnym w latach 1974-1975. Był także związany z kinem i telewizją, role za które będzie pamiętany to między innymi: doktor Leopold z serialu Dom (1980) czy majora Brocha z serialu Stawka Większa niż życie (1967). Za swoje dokonania otrzymał wiele odznaczeń i medali: Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1979), Złoty Krzyż Zasługi (1956), Medal 10-lecia Polski Ludowej (28 stycznia 1955), Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” (1968). Pochowano go na Cmentarzu Stare Powązki.
Osoba wymieniona w relacji Świadka Historii, nauczyciel w przedwojennym Łyśccu..
Polska sportsmenka, zawodniczka WKS Śląska Wrocław. Zdobywczyni w drużynie z Eulalią Zakrzewską i Barbarą Kopyt - złotego medalu Mistrzostw Świata w 1966 roku w Wiesbaden. Specjalizowała się w strzelaniu z pozycji leżącej z 50 metrów.
W latach 1960-1972 reprezentował barwy WSK Śląska Wrocław. W 1971 roku zdobył Mistrzostwo Polski w pistolecie wojskowym, a w latach 1963 i 1972 roku zdobył Mistrzostwo Polski w strzelaniu z pistoletu sylwetkowego. Złoty medalista Mistrzostw Europy w 1971 roku.
Polski komunista, wojskowy, architekt i urbanista. Urodził się w Łodzi, w robotniczej rodzinie z PPS-owskimi tradycjami. W 1926 roku ukończył Męskie Gimnazjum Matematyczno-Przyrodnicze. W 1929 roku wstąpił w szeregi Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej „Życie” i rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, które ukończył z wyróżnieniem w 1931 roku. Był komunistą z przekonania, w tym samym roku wstąpił do KPP. Przeniósł się do Poznania by aktywnie agitować i kaptować dla sprawy inteligencję. W 1935 roku zasiadł na stanowisku kierownika Pracowni Planu Ogólnego Wydziału Planowania w Zarządzie Miejskim w Warszawie. Równolegle z działaniami na rzecz komunistów brał udział w konkursach architektonicznych i urbanistycznych zajmując wysokie lokaty ze swoimi pracami, dotyczącymi zabudowy między innymi Katowic, Warszawy czy Gdyni. Kampanię wrześniową przetrwał w Warszawie, przygotowując projekt odbudowy miasta. Latem 1942 roku przejął obowiązki Szefa Sztabu Gwardii Ludowej. W 1943 roku przejął obowiązki Szefa wywiadu GL. Niektóre źródła podają, że w toku powojennych przesłuchań wyznał, że był jednym z współautorów słynnego donosu do Gestapo z 1943 roku, który zawierał listę przedstawicieli "żydokomuny" niewygodnych dla PPR, sam Spychalski zaś w 1950 roku odwołał swoje zeznania. W 1944 roku został członkiem Krajowej Rady Narodowej, a następnie zaczął dowodzić Oddziałem II Sztabu Głównego. Kolejno udał się do Moskwy, gdzie dokooptowano go do zespołu pracującego nad stworzeniem Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego. 7 sierpnia przybył do Lublina. Był orędownikiem i jednym z inicjatorów odbudowy Warszawy, przewodził Komitetowi Wykonawczemu Naczelnej Rady Odbudowy Warszawy. 3 maja 1945 roku awansowany na generała brygady. W latach 1945-1949 pełnił funkcję wiceministra obrony narodowej i zastępcy naczelnego dowódcy Wojska Polskiego do spraw polityczno-wychowawczych. W 1948 roku wszedł w skład ścisłego kierownictwa PZPR. 13 maja 1950 roku został aresztowany i oskarżony o siłową próbę zmiany ustroju PRL. W ramach amnestii zwolniony z więzienia w marcu 1956 roku. Od tego momentu błyskawicznie rehabilitowany, uzyskiwał coraz to wyższe stanowiska partyjne, zwieńczone wyborem do Sejmu oraz mianowaniem na Ministra Obrony Narodowej. 22 lipca 1957 awansował na generała broni. 7 października 1963 roku został mianowany ostatnim Marszałkiem Polski. Jego praca dla armii szła w parze z zawodem architekta, który wciąż wykonywał, w 1958 roku został szefem Społecznego Funduszu Odbudowy Kraju i Stolicy. W latach 1968-71 był przewodniczącym ogólnopolskiego komitetu Frontu Jedności Narodu. Jako jeden z najbliższych współpracowników Wiesława Gomułki został odsunięty od władzy w następstwie wydarzeń grudnia 1970 na Wybrzeżu. Zmarł 7 czerwca 1980 roku, pochowano go na Powązkach.
Nazwisko osoby zesłanej na Sybir, do Saratowa, wymienione w relacji Świadka Historii.
Nazwisko osoby zesłanej na Sybir, do Saratowa, wymienione w relacji Świadka Historii.
Polski malarz, rysownik, scenograf. Urodził się w Krakowie, gdzie w 1938 roku rozpoczął studia na Akademii Sztuk Pięknych, w czasie wojny kontynuował naukę w Staatliche Kunstgewerbeschule Krakau. Ukończył również aktorstwo w Studiu Dramatycznym przy Starym Teatrze w latach 1945-46. Aktorsko związany z teatrem Kantora, a następnie Cricot 2. Zawodowo związany był również z Teatrem Groteska, w którym pełnił funkcje scenografa, a następnie kierownikiem artystycznym. Artystycznie związany z Grupą Krakowską II.
W 1979 roku otrzymał Nagrodę Miasta Krakowa.
Urodzony w Dreźnie niemiecki inżynier. Absolwent Politechniki Drezdeńskiej wspomagał wrocławskich architektów swoimi obliczeniami w wielu przedsięwzięciach. Był bliskim współpracownikiem Maxa Berga, pomagał mu przy jednej z największych realizacji, czyli budowie Jahrhuderthalle. Oprócz tego w porftolio miał takie dzieła jak mosty (Warszawski-środkowy, Trzebnicki-północny, czy most Pomorski). Zmarł w 1956 r. w Brackwede.
ur.1919-11-20 w Poznaniu, zm. 2001-09-23 w Kowarach
Założyciel Wrocławskiego Teatru Pantomimy, mim, choreograf, tancerz, aktor. Urodził się w 1919 roku w Poznaniu, zmarł w Kowarach w 2001 roku. Jedna z najbarwniejszych postaci świata kultury i sztuki powojennego Wrocławia. Bezpośrednio po wojnie w 1945 osiedlił się w Krakowie. Tam w latach 1945-1947 uczył się w Studium Dramatycznym Iwo Galla, następnie współpracował z Polskim Teatrem Akademickim. Do Wrocławia przyjechał w 1949 roku, w którym też został solistą Opery Wrocławskiej. W 1956 roku założył Studio Pantomimy, które trzy lata później zmieniło się we Wrocławski Teatr Pantomimy, który funkcjonował pod jego przywództwem przez ponad 45 lat. W swojej karierze otrzymał wiele nagród i odznaczeń, wśród których należy wymienić Order Odrodzenia Polski z 1996 r.
Aktorka teatralna i filmowa. Podczas swojej kariery mieszkała i pracowała w niemal każdym większym polskim mieście. 1945-47 jako aktorka Teatru Objazdowego Wojska Polskiego, w okresie 1947-1949 grała w Teatrze Dramatycznym w Koszalinie, w latach 1949-1955 była aktorką Teatru Wybrzeże w Gdańsku, następnie w Teatrze Żeromskiego w Kielcach w latach 1955-1958. Następnie przeniosła się do Toruniu gdzie grała w Teatrze Horzycy przez 3 lata (od 1959 do 1962 r.). W Bydgoszczy, w Teatrze Polskim zabawiła przez dwa lata od 1962 do 1964 roku. W 1964 roku przeniosła się do Wrocławia, by na dłużej związać się z Teatrem Polskim. Zagrała w 25 spektaklach Teatru Telewizji, a w latach 1976-1980 wykładała na wydziale aktorskim we wrocławskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej.
Polski reżyser, aktor filmowi i teatralny. Założyciel teatru eref-66. Przed wielu docenianym za kunszt aktorski, a krytykowanym za swoją działalność polityczną. Był jednym z inicjatorów słynnego "Listu 2000". Wśród najważniejszych kreacji można wymienić majora Henryka Dobrzańskiego "Hubala" w filmie "Hubal" z 1973 roku w reżyserii Bohdana Poręby i Józefa Piłsudskiego w filmie "Zamach", który sam wyreżyserował. Zapamiętany będzie także ze słynnego procesu o karykaturę narysowaną przez Andrzeja Czeczota, w której przedstawiono go w niezbyt przychylnym świetle. Sprawa miała swój finał w 1976 roku, kiedy to rysownik został skazany na 6 miesięcy więzienia w zawieszeniu. W latach 1975-79 pełnił funkcję dyrektora Teatru Ludowego w Nowej Hucie, następnie, był kierownikiem zespołów filmowych "Kraków" (1980–81 r.) i "Iluzjon" (1982–87 r.).
Polski aktor filmowy i teatralny. Podczas II wojny światowej uczył się w trybie tajnym w Studium Teatralnym w Wilnie. Debiutował w "Pigmalionie" w 1945 roku na deskach Teatru na Pohulance. Prawie całą karierę teatralną spędził związany w Wrocławskim Teatrem Polskim. Wielokrotnie grał dla Teatru Telewizji. Współpracował z Polskim Radiem. Był także reżyserem i pedagogiem. W swojej karierze współpracował z operą i operetką wrocławską, także z Państwową Wyższą Szkołą Teatralną w Krakowie. Schyłek kariery spędził jako aktor warszawskiego Teatru Narodowego.
Urodzony w Estonii, życiowo i zawodowo związany z Polską. Aktor, pisarz, muzyk i sportowiec. Historia jego życia wygląda jak scenariusz jednego z filmów, w których grał. Po zakończeniu II wojny światowej rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie w Tartu (dziś Estonia). Studiów tych nie ukończył, przeniósł się na wydział wychowania fizycznego Uniwersytetu w Rydze. Drugiego kierunku też nie ukończył, dołączył natomiast do koszykarskiej drużyny Spartaka Ryga. Był tak dobrym sportowcem, że w pierwszej kolejności został powołany do reprezentacji Łotewskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, a potem jego występy przykuły uwagę selekcjonera reprezentacji ZSRR w koszykówce. Podczas trwania kariery sportowej ukończył kursy aktorskie, w latach 1956–1963 pracował jako muzyk, prowadził ryski jazz-band i był głównym organizatorem festiwalu muzyki organizowanego w stolicy Łotwy. Na wielkim ekranie zadebiutował w 1959 w filmie "Otczaja Ziemla". Za rolę Lokysa w filmie "Nikt nie chciał umierać" w 1965 roku otrzymał prestiżową Nagrodę Państwową ZSRR w 1967 r. W tym samym roku poślubił Polkę - Barbarę Zuzannę Sukmanowską i otrzymał pozwolenie na osiedlenie się w Polsce, konkretnie we Wrocławiu, gdzie mieszkał aż do momentu odzyskania przez Estonię niepodległości w 1993 roku.
Po uzyskaniu matury w krotoszyńskim liceum odbył szkolenie wojskowe w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, zakończone przez niego uzyskaniem stopnia bombardiera podchorążego rezerwy. Po zakończeniu praktyk w 7 Wielkopolskim Dywizjonie Artylerii Konnej w Poznaniu przeniósł się do rezerwy jako kapral chorąży. Brał udział w jednych z najważniejszych momentów Kampanii Wrześniowej takich jak bitwa nad Bzurą czy obrona Warszawy. Po porażce przeniósł się do podziemia, gdzie w konspiracji działał przeciwko okupantowi. Po wojnie przeniósł się do Wrocławia, gdzie był jednym z pionierów, a jego pierwszym zadaniem było zorganizowanie straży przemysłowej. Po wojnie pracował jako aktor teatralny i radiowy. W latach 1946-1952 pracował w Polskim Radiu w Poznaniu. Z jego bogatej kariery należy wyróżnić występy na deskach:
Teatru Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze w latach 1955–1958, w okresie 1958–1959 w Teatrze Popularnym w Grudziądzu, lata 1959–1960 spędził w Bałtyckim Teatrze Dramatycznym Juliusza Słowackiego w Koszalinie, następnie w latach 1960–1967 był aktorem Teatru Juliusza Osterwy w Lublinie, 1967–1978 to okres, w którym grał w Teatrze Współczesnym im. Edmunda Wiercińskiego we Wrocławiu.
historyk, wydawca, polityk samorządowy, jeden z założycieli Studenckiego Komitetu Solidarności we Wrocławiu, wiceprzewodniczący Komitetu Założycielskiego NSZZ "Solidarność" Dolny Śląsk, wiceprezydent m. Wrocławia w latach 1990-1994
aktor teatralny (związany ze sceną w Teatrze Kameralnym, Teatrze Operetkowym, Teatrze Polskim i Teatrze Małym w Warszawie) i filmowy (wystąpił m.in. w Trędowatej (1936), Wiernej rzece (1936) oraz Doktórze Murku (1939).
Sztark Witold, pułkownik artylerii Wojska Polskiego, podczas wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 2 pułku artylerii polowej Legionów, podczas kampanii wrześniowej dowódca 18 pułku artylerii lekkiej , po wojnie pracujący w zawodzie nauczyciela, kawaler Order Virtuti Militari.
Sawczyński Adam, pułkownik artylerii Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, wykładowca historii nowożytnej na Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie
Paderewski Ignacy, kompozytor, pianista, działacz niepodległościowy, Prezydent Ministrów (18 stycznia 1919 - 27 listopada 1919), Minister spraw zagranicznych (16 stycznia 1919 - 9 grudnia 1919), Przewodniczący Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej (9 grudnia 1939 - 24 czerwca 1941)
Anna Fornal z domu Warzybok, matka świadka historii - Stefanii Obary.
Skotnicki Mieczysław ps. Głóg, działacz podziemia niepodległościowego, żołnierz Armii Krajowej, w akcji "Burza" dowódca placówki Tyczyn, członek Biura Informacji i Propagandy Inspektoratu Rzeszów AK, redaktor pism konspiracyjnych, działacz Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość, działacz kombatancki w ramach Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, wieloletni prezes Koła Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej w Tyczynie, major Wojska Polskiego.
Właściciel folwarku, osoba pojawiająca się w relacji świadka historii - Stefanii Obary.
Borowiec Wacław, ps. "Niegolewski", partyzant, żołnierz Armii Krajowej okręgu kieleckiego. Dowódca Placówki 102, Oddział por. „Szarego”.
generał broni Wojska Polskiego, Minister spraw wewnętrznych (1922-1923), Prezes Rady Ministrów (1922-1923), Minister spraw wojskowych (1924-1925, 1939-1940), Minister Sprawiedliwości (1939-1940), Premier Rzeczypospolitej Polskiej na Uchodźstwie (1939-1943)
Polski muzyk, kompozytor, dyrygent, były żołnierz Armii Krajowej. Podczas II wojny światowej brał udział w Powstaniu Warszawskim. Po uwolnieniu z Oflagu VII A Murnau udał się na zachód gdzie studiował w londyńskim Trinity College of Music, następnie po powrocie do kraju związany był z Państwową Wyższą Szkołą Muzyczną w Warszawie. W 1966 zainicjował słynny projekt muzyczny Wratislavia Cantans. Komponował muzykę filmową, między innymi do "Pana Wołodyjowskiego" z 1969. W latach 1955-58 był dyrektorem Filharmonii Śląskiej, następnie w latach 1958-64 prowadził Filharmonię Krakowską, 1965-69 to lata kiedy przewodził Filharmonii Wrocławskiej, kolejno prowadził Filharmonię Narodową w Warszawie w latach 1971–78 i Filharmonię Łódzką im. Artura Rubinsteina w okresie 1981–86.
Autorka książek: Cudowne źródełka w Polsce, Drewniane świątynie w Polsce, Polska. Skarby przyrody, Polska. Przewodnik pielgrzyma i innych
I Konsul Francji (1799-1804), Prezydent Włoch (1802-1805), Mediator Związku Szwajcarskiego (1803-1813), Protektor Związku Reńskiego (1806-1813), Król Włoch (!805-1814), Cesarz Francuzów (1804-1815), dowódca wojskowy
Polski pisarz, autor m.in. W pustyni i w puszczy, Quo Vadis, Krzyżaków, Ogniem i mieczem, Potopu, Pana Wołodyjowskiego, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury (1905)
Pisarz, autor m.in. Chłopów i Ziemi Obiecanej, laureat Nagrody Nobla (1924)
Mąż świadka historii - Janiny Wąsacz, w okresie PRL był prezesem “Społem”.
Pisarz, dziennikarz, reportażysta, korespondent wojenny przy II Korpusie Polskim gen. Władysława Andersa.
Aktor, absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie.
historyk, profesor, dyrektor Biblioteki Raczyńskich w Poznaniu (1928–1939), poseł na Sejm PRL I kadencji (1952–1956), dyrektor Biblioteki Uniwersyteckiej KUL, dziekan Wydziału Nauk Humanistycznych (1947–1948)
Król Polski od 21 maja 1674 do 17 czerwca 1696.
polski pisarz gatunku science fiction, odznaczony Orderem Orła Białego (1996)
Profesor zwyczajny (1971), dyrektor Instytutu Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego (do 1985).
Historyk oświaty, profesor nadzwyczajny (1973), dyrektor Instytutu Pedagogiki Uuniwersytetu Wrocławskiego (1984-1987), działacz opozycji w PRL, jedna z założycieli Klubu Inteligencji Katolickiej we Wrocławiu (od 1957), zaangażowana w pomoc Komitetowi Obrony Robotników (od 1976), oraz Studenckiemu Komitetowi Solidarności we Wrocławiu (od 1977), jedna z założycieli Towarzystwa Kursów Naukowych (1978), odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia (1989).
Archeolog i historyk sztuki, profesor (1972).
Filolog klasyczny, założyciel Katedry Filologii Klasycznej na Uniwersytecie Śląskim.
Lekarz, immunolog, twóca seroantropologii, nominowany do nagrody Nobla (1950).
Przewodnicząca Partii Konserwatywnej (1975-1990), Premier Wielkiej Brytanii (179-1990).
Chemik, profesor zwyczajny Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego (od 1992).
Geolog, profesor nauk przyrodniczych (1989), członek Rady Naukowej Muzeum Ziemi PAN (od 1975), rektor Szkoły Wyższej Rzemiosł Artystycznych i Zarządzania we Wrocławiu (od 2002).
Minister rolnictwa (1948-1950), Sekretarz Generalny Rumuńskiej Partii Komunistycznej (1965-1989), Przewodniczący Rady Państwa Rumunii (1967-1974), Prezydent Rumunii (1974-1989)
Premier Rzeczypospolitej Polskiej na Uchodźstwie (1943-1944), wiceprezes Rady Ministrów (1945-1947), minister rolnictwa i reform rolnych (1945-1947), Prezes Polskiego Stronnictwa Ludowego (1946-1947)
Duchowny katolicki, duszpasterz Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego oraz Ruchu Apostolskiego „Rodzina Rodzin”.
Polski muzyk, śpiewak, dyrygent. Swoją karierę ze śpiewem rozpoczął już jako dziecko w poznańskim dziecięcym chórze radiowym. Wykształcenie muzyczne uzyskał w poznańskim chórze katedralnym, a w latach 1936-39 odbył wraz z zespołem tournée po Niemczech i Francji. W 1939 roku miał wraz zespołem udać się w trasę koncertową do Stanów Zjednoczonych ale wybuch wojny pokrzyżował te plany. W czasie II wojny światowej pracował w Berlinie jako robotnik przymusowy. Po wojnie osiadł na krótko w Poznaniu gdzie prowadził w latach 1945-46 chór II Drużyny Związku Harcerstwa Polskiego. Następnie przeniósł się do Wrocławia gdzie rozpoczął pracę dla Chóru Opery Wrocławskiej i w tym samym czasie współpracował z redakcją muzyczną Polskiego Radia. W 1948 roku założył chór chłopięcy Polskiego Radia, który prowadził do 1957 roku. W tym samym roku ukończył studia na kierunku dyrygentury we wrocławskiej PWSM. W 1951 roku objął posadę kierownika artystycznego Chóru Wrocławskiej Rozgłośni Polskiego Radia, z którym związany był aż do 1989 roku. Na prośbę ówczesnego księdza ordynariusza Kazimierza Lagosza. 1958-61 współpracował blisko z chórami w Katowicach, między innymi z chórem Ogniwo z Filharmonii Katowickiej. W 1961 roku założył chór wrocławskie Słowiki. W 1966 z absolwentów szkoły średniej założył Cantores Minores Wratislavienses. W latach 1970-77 szefował Wrocławskiemu Męskiemu Chórowi Kameralnemu Cantilena. Łącznie w swojej karierze prowadził 23 chóry. Wielokrotnie odznaczany w swojej karierze nagrodami wśród których są: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Zasługi, Medal 10-lecia Polski Ludowej, Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, Odznaka Zasłużony Działacz Kultury.
polski duchowny rzymskokatolicki, od 1978 papież Jan Paweł II.
Baczyński Krzysztof Kamil, polski poeta, żołnierz Armii Krajowej, podharcmistrz Szarych Szeregów, przedstawiciel pokolenia Kolumbów, powstaniec warszawski.
Bołtuć Maria, sanitariuszka w czasie Powstania Warszawskiego, po wojnie pracownik Spółdzielni Artystycznej "Cepelia".
Halecki Oskar, historyk mediawista, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, działacz emigracyjny, członek Koła Krakowskiego Towarzystwa Historycznego, współzałożyciel Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie, członek Polskiej Akademii Umiejętności.
Wiechecki Stefan ps. Wiech, polski felietonista, satyryk, autor często posługujący się warszawskim językiem gwarowym.